Przyznam szczerze, że, zapewne jak większość rodzaju męskiego, nigdy nie mogłem pojąć fascynacji kobiet modą i traktujących o niej kolorowych pisemek. O dziwo wśród imperium płci pięknej mam w tym sojuszniczkę - niejaką Andreę(Anne Hathaway), która właśnie rozpoczęła prace asystentki redaktorki naczelnej, paradoksalnie, w najsłynniejszym piśmie o modzie "Runway". Owa naczelna - Miranda Priestley(Meryl Streep) - ma mniej więcej tyle samo jadowitego uroku co Cruella de Mon, a wśród swoich podwładnych cieszy się opinią genialnej lecz wrednej zołzy. Mimo to każdy, kto chce coś osiągnąć w świecie mody stara się jej przypodobać, bo już nie raz jej zdanie niszczyło bądź lansowało kolekcje najświetniejszych projektantów.

Można się zatem spodziewać, że ignorująca jakiekolwiek trendy w modzie i myląca Gucciego z Armanim Andrea, trafi w sam środek piekła. Choć piekło to ma iście anielską scenografię, bo naszej bohaterce przyjdzie obracać się wśród pięknych modelek, modnych strojów i wszystkiego co obecnie jest w najlepszym guście. Odnaleźć się w tym obcym świecie pomoże jej stylista Nigel (świetny i czarujący Tucci) - prawa ręka Mirandy, marzący wreszcie o niezależności od swojego pryncypała.

Z początku współczujemy Andrei, niemiłosiernie poniewieranej przez Mirandę, wymyślającej jej coraz trudniejsze mission impossible, z którymi nie poradziłby sobie nawet Tom Cruise (np. zdobycie rękopisu nie wydanego jeszcze Pottera). Z czasem jednak wraz z Andreą zdajemy sobie sprawę, że tylko taka twardość i bezkompromisowość pozwoliły Mirandzie dojść na najwyższy szczebel kariery. Im bardziej Andrea to docenia, tym więcej usprawiedliwia Mirandę i upodabnia się do szefowej, zaprzedając swoją duszę a także ciało - przedkłada pracę nad swój związek z poczciwym kuchcikiem i traci tłuszczyk po to, aby wciskać się w stylowe ciuchy. W końcu dostała pracę, za którą miliony dałyby się zabić.
 

Scenariusz oparto na bestsellerze Lauren Weisberger, która swego czasu terminowała jako asystentka szefowej "Vogue". Na ile sarkastycznie ironiczna postać Mirandy odpowiada oryginałowi trudno stwierdzić. Bo kreacja dwukrotnej laureatki Oscara jest osobliwą i niepowtarzalną interpretacją postaci stworzonej w skrypcie. Streep nie gra Mirandy, ona jest Mirandą. W każdym geście, spojrzeniu ujawnia swój ukryty, co najmniej od "Ze śmiercią jej do twarzy", komediowy talent. Chcemy więcej, pani Streep! Skrada film tylko dla siebie, choć to dla Anne Hathaway film i rola zagubionej Andrei, miały być prawdziwą trampoliną do hollywoodzkiej sławy.

"Diabeł..." jest pełen celnych i inteligentnych dialogów ("Moje życie prywatne wisi na włosku" - "Daj znać, jak całkiem się zawali. Wtedy będzie pora na awans.") ironizujących fascynację modą i towarzyską śmietankę. Zawarty w tym pewien krytycyzm nad wyraz przesadzonego blichtru towarzyszącego snobistycznym imprezom, schodzi jednak na odleglejszy plan - w końcu każdy, nawet najbardziej udziwniony świat, rządzi się swoimi prawami.

Filmów o demonicznej szefowej było już multum, lecz jak mawiał inżynier Mamoń: najlepsze są te filmy, które wszyscy dobrze znamy. "Diabła..." ogląda się z prawdziwą przyjemnością, bo to obraz lekki, bez dłużyzn i nie grzęznący w treściowej mieliźnie. Idealny na piątkowy wieczór - dobry dla niej i dla niego, niezależnie od kategorii wiekowej. Dlatego każdy powinien wyjść z kina zadowolony.