Mumio nie trzeba nikomu przedstawiać. Ich telewizyjne spoty namieszały nie tylko na rynku reklamowym, ale też już na trwałe wpisały się w krajobraz polskiego podwórka popkulturalnego. Trudno więc się dziwić, że premiera pierwszego filmu autorstwa jednego z członków kabaretu – Jacka Borusińskiego – była tak długo wyczekiwana i tak gorąco komentowana. Każdy zadawał sobie pytanie – „czym okaże się filmowy debiut Mumio?".

Niestety, wbrew oczekiwaniom i zapowiedziom, nie okazał się niczym wielkim. Zawiedzeni mogą poczuć się zarówno ci, którzy spodziewali się po "Hi way" drugiego "Rejsu", jak i ci, którzy szli do kina z nadzieją na oglądnięcie "dłuższej i jeszcze śmieszniejszej wersji" chociażby "kopytka".

Owszem, parę skeczy zasługuje na zapamiętanie i naprawdę bawi, ale i tak nie sądzę, aby cytaty z tego filmu krążyły długo (o ile w ogóle będą) wśród naszego społeczeństwa, jak chociażby wspomniane już "kopytko". Inna sprawa, że reżyser wielokrotnie podkreślał, że "Hi way" absolutnie nie jest przedłużeniem reklamowej działalności Mumio. Niestety nie da się od tego uciec Panowie. Te same gesty, mimika, spojrzenia, często nawet podział ról - porównań ze spotami nie sposób uniknąć.

Wiele osób zarzuca filmowi brak linearności i praktycznie całkowity zanik fabuły. Faktycznie, fabułę streścić trudno – oto dwójka dziwnych filmowców (o równie tajemniczych imionach Jaco i Pablo), udaje się do rezydencji podmiejskiego bogacza, aby nakręcić z nim bliżej nieokreślony materiał filmowy (wywiad , a może film o nim? – tak naprawdę tego nie dowiemy się nigdy). Próba ta okazuje się totalną pomyłką i porażką, a skompromitowani filmowcy udają się w podróż powrotną (?), którą umilają sobie wymyślaniem coraz to nowych scenariuszy, które w przyszłości będą razem realizować. Panowie nakręcają się nawzajem i wkrótce granica między rzeczywistością a szalonymi historyjkami zaciera się zupełnie.

Brak spójnej fabuły to jednak nie największy minus "Hi way" - kino podszyte abstrakcją i nonsensem całkiem dobrze sobie radzi o ile jest zrobione naprawdę wprawną ręką. Panu Borusińskiemu wyraźnie tej sprawności zabrakło. To co razi najbardziej, to przede wszystkim nachalne wręcz nawiązywanie do "Rejsu" i niemalże kopiowanie stylistyki kultowego obrazu Marka Piwowskiego. Niestety, ani dobór naturszczyków nie tej klasy co w "Rejsie", ani tym bardziej tematyki. A może po prostu czasy już nie te?

Całość wydaje się zatem nie tylko nie spójna, ale też zupełnie niepotrzebna - ciężko mi znależć odpowiedź na pytanie, po co w ogóle powstał ten film. I wbrew peanom co poniektórych krytyków, nie próbujcie doszukiwać się w "Hi way" drugiego dna. Jego zwyczajnie tam nie ma. A żeby to stwierdzić, wystarczy zobaczyć film tylko raz (nie sugerując się hasłem reklamowym).

Szkoda, że tak wyszło, bo potencjał Mumio ma ogromny, co zresztą wyraźnie widać, w tych nielicznych, udanych scenach z "Hi way". Jedno jest pewne - sukces kasowy i tak murowany, bo sale kinowe pękają w szwach - każdy chce się naocznie przekonać jak wypadł filmowy debiut Mumio. Ale to jedyny sukces jaki wróżę "Hi way". Niestety...

Magdalena Folta