Na Pedro Almodovara od lat inni reżyserzy patrzą z zazdrością. I nie chodzi tu tylko o reprezentowany kunszt, ale o niepowtarzalny sposób w jaki hiszpański reżyser potrafi mówić o kobietach, ich rozterkach i radościach. Jak nikt inny umie też podejmować tematy trudne, z pozoru katorżnicze, które jednak pod jego ręką przeobrażają się w nad wyraz przyjemne, i przede wszystkim kojące filmowe podróże.

"Volver", po hiszpańsku "Powrót", to Ghost Story pełne niechcianych rodzinnych tajemnic, o których nikt nie chce pamiętać. Powrót do nich kojarzy się wyłącznie z bólem i cierpieniem, lecz mimo to, co jakiś czas dają znać o sobie, czekając cierpliwie na wyjaśnienie. Film został podzielony na trzy wyraziste segmenty z których każdy jest swoistym osobnym studium nad psychiką kobiet i ewolucją ich charakterów. Z początku Almodovar kreśli obraz kultywujących tradycję kobiet, których życie raczej nie rozpieszcza i co rusz karci siarczystym batogiem. Dwie siostry - Raimunda(dojrzała jak nigdy Penelope Cruz) i Sole(Lola Duenas)jak co roku przybywają do rodzinnej La Manchy, gdzie zgodnie z tradycją czyszczą groby zmarłych w pożarze rodziców. Na codzień Raimunda musi harować za bezrobotnego męża Paco, mającego na dodatek kazirodcze ciągoty do córki Pauli(co w końcu skończy się tragicznie), a Sole prowadzi niezbyt legalny zakład fryzjerski, który notabene jest również źródłem jej cierpienia.

Almodovar skupia całą swą uwagę na kobietach, których psychikę i naturę zna zapewne lepiej niż własną. Mężczyźni w "Volverze" to tylko niepotrzebne dodatki, narzędzia, które tylko psują nastrój artystycznego i wizualnego uniesienia. Są postaciami pozostawionymi na uboczu, mimo to mającymi dominujący wpływ na rozwój fabuły. Stają się głównym źródłem krzywd i cierpienia jakie doznają bohaterki, pchając je do bardzo radykalnych działań. Matka Raimundy i Sole - Abuela, po zdradzie męża spaliła pół wsi i uciekła od prawdziwego życia, fingując własną śmierć. Raimunda jest zmuszona ukrywać prawdę o tragedii, jednocześnie pozbycie się męża to dla niej szansa na nowe i normalniejsze życie.

Abuela(odświeżona przez Almodovara Carmen Maura) żyjąc z dala od ludzi opiekuje się ulubioną przez rodzinę ciotką Paulą, do czasu kiedy ciotka odchodzi ze świata żywych. Jej śmierć jest dla Abueli okazją do ostatecznego zmierzenia się ze skrywaną przez lata prawdą i pojednanie się z córkami, w szczególności z Raimundą. Almodovar nie był by sobą gdyby nie przyprawił temu odrobiny seksualnej pikanterii, umieszczając w scenariuszu przewijający się wątek kazirodztwa. Momentami jednak nawet i genialny reżyser za bardzo zagalopowuje się w komplikacji wewnątrz rodzinnych wątków, bo chwilami trudno je pozbierać i ułożyć w jasną i spójną całość.

Almodovar eksperymentuje, bawi się stylami, łącząc sielankową opowieść z elementami rasowego kryminału i humorystycznej burleski, otaczając wszystko aurą metafizycznej obecności. Z niezwykłym artyzmem wodzi widza za nos do samego końca, zastawiając co chwila fabularne pułapki. Gdy daje wyraźne sygnały co stało się z ciałem Paco, i widz spodziewa się losu podobnego do tego ze "Smażonych, zielonych pomidorów"(tam trup został...zjedzony), Almodovar wie i cieszy się z tego, że udało mu się sprowadzić widza na manowce, bo na finał szykuje zupełnie inne rozwiązanie.

Mistrz Pedro nie ucieka też od subtelnej erotyki, choć nie jest ona tak jawna jak np. "Drżącym ciele", lecz gdy tylko może, wraz z kamerą wkrada się między bujne kształty pięknej Pe(np. pozornie nie erotyczną scenę, gdy aktorka zmywa naczynia, można było sfilmować na masę zwykłych sposobów - Almodovar natomiast wybrał figlarny wręcz rzut z góry, gdy Cruz ubrana jest w mocno wydekoltowaną i obcisła sukienkę).

"Volver" niesie w sobie także pewną dozę lekkiego humoru, który daje pewien oddech widzowi, pogrążającemu się w sentymentalnej opowieści. Almodovar świadomie zdecydował się na zabieg "zhumoryzowania" historii jakby chciał powiedzieć, że do samej śmierci należy podchodzić z uśmiechem. Nie chciał również, aby jego film stał się zbyt sentymentalny, a opowiadania przez niego historia przyciężka w odbiorze. Jak widać utrafił w sedno, bo nagroda w Cannes za scenariusz nie była przypadkiem.

Dla samego reżysera, styranego męczarnią na planie "Złego wychowania", film jest ukojeniem, odnową psychiczną i wewnętrznym katharsis, szczególnie po śmierci niezwykle ważnej w jego życiu matki. Jak sam mówi: "Kiedy odeszła, zacząłem bać się śmierci, drżeć ze strachu przed pustką, którą powoduje. "Volver" przyniósł mi spokój". Jest to również powrót do lat dzieciństwa i rodzinnej La Manchy, w której Almodovar się wychował, a także pretekst do odnalezienia i odkrycia wartości, które są bezcenne dla każdego człowieka: "Kiedy byłem nastolatkiem, miejsce to wydawało mi się okropne. Konserwatywne, zwrócone ku śmierci, nie ku życiu. Kobiety wiecznie siedziały na cmentarzu, kultywując pamięć swoich rodziców i mężów, którzy znacznie wcześniej umierali. Z czasem zrozumiałem, że dzięki pamięci kobiet, w moim mieście ludzie nigdy nie umierali. Zostawali z żywymi. To żadna wartość dla nastolatka, ogromna dla człowieka dojrzałego. Dzisiaj myślę o tamtym świecie z dużą czułością. Odkrywam, ile mu zawdzięczam". Takiego Almodovara chciałoby się oglądać bez końca.